...

یا حق..

از بهشت که بيرون آمد،دارايي اش فقط يک سيب بود. سيبي که به وسوسه آن را    چيده بود. و مکافات اين وسوسه هبوط بود.

 فرشته ها گفتند: تو بي بهشت مي ميري. زمين جاي تو نيست. زمين همه ظلم است و فساد.

 انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمين تاوان ظلم من است. اگر خدا چنين    مي خواهد، پس زمين از بهشت بهتر است.

خدا گفت: برو و بدان جاده اي که تو را دوباره به بهشت مي رساند، از زمين مي گذرد. زميني آکنده از شر و خير، آکنده از حق و باطل، از خطا و صواب. و اگر خير و حق و صواب پيروز شد تو خواهي برگشت و گرنه ...

 و فرشته ها گريستند. اما انسان نرفت. انسان نمي توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. مي ترسيد و مردد بود. و آن وقت خدا چيزي به انسان داد. چيزي که هستي را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.

 انسان دست هايش را گشود و خدا به او "اختيار" داد.

خدا گفت: حال انتخاب کن. زيرا که تو براي انتخاب کردن آفريده شده اي. برو و بهترين را برگزين که بهشت، پاداش به گزيدن توست.

 عقل و دل و هزاران پيامبر نيز با تو خواهند آمد، تا تو بهترين را برگزيني. و آنگاه انسان زمين را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوري را و اين آغاز انسان بود.

...

راستی :

آدم به جرم خوردن سیب با حوا شد رانده از بهشت اما چه غم حوا خودش بهشت است .

یا حق..

چه  افرينش بدان پايان ميگيرد.

معشوق من چنان لطيف است

كه خود را به بودن نيالوده است

كه اگر جامه ي وجود بر تن ميكرد

نه معشوق من بود.

.....

یا حق..

..

یا حق..

در گلستان دلت کی با تو شهبازی کنم

عندلیبم ! با دلی شیدا خوش آوازی کنم  

گر نزد مطرب به چنگش زخمه ی محزون ، چه باک

 دل ! به قانون باش امشب تا غزل سازی کنم

هرچه گویم به خیالش خو بکن ، گوید وصال !

 خود بگو چون این دل بی طاقتم راضی کنم ؟

 با بت فتانه گفتم درد دل را با فغان

 گفت درمان دلت با فتنه ی نازی کنم

با خمارین مردم چشمش قماری خوش زدم

 دل بشد در داو اول ، من به جان بازی کنم !

خنجر ابروی ناز و ناوک مژگان مست

 با سپاهی مرد رویش گو که جانبازی کنم  

من غلام  قامت آن شاه شیرین صحبتم

 کی نظر در مدعی ترکان شیرازی کنم

...

یا حق..

یا حق..